update:
 01 okt 2004

Artikel in de Telegraaf

copyright ©  de Weille

[Artikel in Drive] [Artikel in Bit] [Artikel in Hoefslag tegenspreken mag] [NOC*NSF persbericht 3 juni 2004] [Artikel in Nieuwe meerbode] [Artikel in Paard&sport] [NOC*NSF persbericht 8 juni 2004] [Artikel in Paard&Sport nummer 16] [Artikel in de Aalsmeerdercourant] [Artikel in de Telegraaf]

Dit artikel heeft in de Telegraaf van 26 september 2004 gestaan

Paralympiers vinden elkaar ook in de liefde

door MARJOLEIN VAN DER GAAG
ATHENE -De Nederlandse gehandicapte topsporters zijn in de ban van Eros. De paralympische vlam heeft bij veel deelnemers het liefdsevuur aangewakkerd. Gezamenlijke trainingen en de hartstocht voor de sport zorgt voor een intense band tussen de paralympiërs. De vonk springt dan ook regelmatig over. De handicaps vormen geen enkel probleem voor een relatie. "Wij hebben een heerlijk leven", zegt oud-paralympisch zwemster Gerda Stokkel-Lampers, getrouwd met de invalide dressuurruiter Joop Stokkel. De beide 37-jarige echtelieden zijn een lichtend voorbeeld voor gehandicapte
Nederlanders. Samen met hun twee jonge kinderen Pim (7) en Romy (6) staan de inwoners van Aalsmeerderbrug middenin het leven.
Gerda, goed voor paralympisch zilver en brons, leerde Joop in 1989 kennen. StokkeI, veelvoudig medaillewinnaar en tegenwoordig actief in de paardensport, was toen nog zwemmer bij het Nederlands paralympisch team. "Wij zagen elkaar voor het eerst bij de trainingen van de zwemselectie in Veenendaal", vertelt Gerda: De vonk sloeg echter pas over bij een interland in Zweden. "In de bus ernaartoe hebben we zo gezellig zitten kletsen. Het klikte ontzettend goed. Toen vond ik hem wel heel erg leuk."
Tortelduifjes
Op 6-6-1996 stapten de tortelduifjes met elkaar in het huwelijksbootje. De huwelijksreis ging, zoals te verwachten viel, naar de Paralympische Spelen in Atlanta. "We sliepen niet eens bij elkaar", lacht Gerda achteraf.  "Omdat we allebei zo druk waren hebben we elkaar daar misschien drie keer een half uur gezien. Romantisch hè?" Hun lichamelijke beperkingen zijn voor beide sportfanaten gaan probleem. "Het gaat er vooral om dat je jezelf accepteert zoals je bent. Dan zit je goed in je vel en dat straal je ook uit", meent Gerda. De oudzwemster zit in een rolstoel nadat ze als 9-jarig
meisje tijdens gymnastiek viel en met haar hoofd een radiator raakte. "Waarschijnlijk heeft dat een inwendige bloeding veroorzaakt en is er vervolgens een bloedprop vast komen te zitten, waardoor ik een incomplete dwarslaesie heb opgelopen", vertelt de vrolijke moeder, die tegenwoordig zwemtraining aan mensen met een lichamelijke handicap geeft.Gerda is ervan overtuigd dat ze destijds vooral vanwege haar leeftijd haar leven weer gemakkelijk kon oppakken. "Ik was nog zo jong, dat heeft veel gescheeld. Als ik toen
twintig was geweest, had ik het waarschijnlijk een stuk moeilijker gevonden." Voor haar man Joop geldt hetzelfde. Hij was pas zeven jaar oud toen hij door een gigantische stroomstoot werd getroffen nadat hij over het hek van de elektriciteitscentrale was geklommen. Maar met slechts één arm en éénbeen doet de vlaggendrager van de Nederlandse equipe vriend en vijand verbaasd staan.

Gerda en Joop Stokkel met hun kinderen Pim en Romy.

Ook zijn collega-paardrijdster Sjerstin de Vries-Vermeulen heeft het paralympische liefdessprookje mogen meemaken. De 32-jarige amazone, die vanaf haar geboorte haar rechterhand mist, is sinds drie jaar gelukkig met oud-paralympisch voetballer Jaap de Vries (38). Het tweetal ontmoette elkaar kort voor de Spelen in Sydney. "De week voordat het sportersdorp werd geopend, zaten we met een groep in een hotel. Je zit dan bovenop elkaars lip. Daar heb ik Jaap goed leren kennen", vertelt Sjerstin. Van liefde op het eerste gezicht was geen sprake, maar na afloop van de Paralympics besloten de twee sporters nog een paar keer samen uit te gaan. Twee soulmates bleken elkaar te hebben gevonden en een klein jaar na de Spelen ontstond een liefdesrelatie. "Jaap is onttzettend lief voor me. Hij staat altijd voor me klaar en ook al heeft hij helemaal geen verstand van paarden, hij doet alles om me te helpen", lacht de amazone, die haar eigen manege heeft waar ze les geeft. Ook de gedrevenheid van Jaap spreekt haar erg aan. "Sport en dan vooral voetbal is heel belangrijk voor hem. Daar heeft hij alles voor over. Wellicht dat het daarom ook zo goed klikt tussen ons. Wij weten dat het vele trainen er nu eenmaal bij hoort en we hebben begrip voor elkaar." Jaap, die met het Nederlands paralympisch voetbalteam drie keer goud haalde en inmiddels voetbaltrainer-coach is, denkt er hetzelfde over. "Sjerstin is ook erg geïnteresseerd in mij en mijn sport. Dat is natuurlijk wel prettig. Bovendien hebben we hetzelfde karakter: we willen allebei winnen en hebben daar wat voor over." De liefde tussen de voetbalIer, die bij zijn geboorte waarschijnlijk zuurstoftekort heeft gehad, en de amazone werd anderhalf jaar geleden bekroond met de geboorte van hun tweeling Jennifer en Dave. In juni van dit jaar gaven Jaap en Sjerstin elkaar hun ja-woord. Paard en wagen konden op het huwelijk  natuurlijk niet ontbreken en de bruiloft werd groots gevierd met een feest in de manege. Volgens Jaap wordt hun relatie absoluut niet beïnvloed door hun handicaps. "We kunnen ons uitstekend redden. Ik heb mijn eigen bedrijfje. We zijn wie we zijn. Van onze beperking merken we zelf weinig."

In VUUR en VLAM

Dat lijkt voor bijna alle deelnemers aan de Paralympische Spelen te gelden.  Zij bewegen zich vrijelijk in Athene en ook in de liefde leggen zij zichzelf geen beperkingen op.  Dat geldt ook voor rolstoelbasketbalster Evelyn van Leeuwen (32).  Samen met wielrenner en oud-schaatser Jeroen Straathof vormt zij een paralympisch liefdespaar. Jeroen was vier jaar geleden in Sydney de piloot van de blinde tandemwielrenner Jan Mulder. Op de vier kilometer achtervolging op de baan reed het tweetal toen naar goud. Vorige week behaalde Mulder op deze afstand opnieuw een medaille: zilver samen met Pascal Schoots. Samen opgegroeid Jeroen, die dit jaar meedeed aan de Olympische Spelen, en Evelyn hadden echter al lang voor de Paralympics een relatie.  "We kennen elkaar van jongs af aan. We zijn samen opgegroeid en schaatsten allebei", vertelt de wielrenner op de tribune in Athene, terwijl hij zijn basketballende vriendin gadeslaat. De twee sportliefhebbers kregen echter pas een relatie twee jaar nadat Evelyn in een rolstoel was beland als gevolg na een ernstige val op de schaatsbaan. Jeroen Straathof is overduidelijk trots op zijn vriendin, die als alles volgens plan verloopt over drie jaar huisarts zal zijn. "Het is erg knap wat ze allemaal doet. Ze barst van het doorzettingsvermogen." Het zijn inmiddels de derde Paralympics waar hij Evelyn en haar basketbalteam aanmoedigt.  Op het paralympisch evenement In Atlanta leerde hij wielrenner Jan Mulder. Met wIe hij vier jaar later op de fiets stapte. "Het klikte tussen Jan en mij. Zo is het gekomen dat ik in Sydney aan de Paralympics meedeed als zijn piloot." Straathof vindt de Spelen voor lichamelijk gehandicapten een geweldig evenement. "Dit is echt topsport. Het is ongelooflijk wat ze kunnen en in sommige sporten zijn de verschillen met de olympische sporters zelfs maar minimaal. " Joop en Gerda StokkeI en Sjerstin en Jaap de Vries delen die mening. Zij vinden dan ook dat de Paralympics zoveelmogelijk aandacht moeten .krijgen. "Door sport kun je zo goed laten zien dat een handicap geen probleem is", vindt Joop StokkeI. "Voor mensen die een lichamelijke beperking hebben en daar nog niet goed mee kunnen omgaan, is het heel belangrijk om te laten zien wat ze nog kunnen bereiken. Ook in de liefde is die eigenwaarde belangrijk." De deelnemers aan de Paralympics hebben hun handicap allang geaccepteerd. Onder de Griekse septemberzon hebben zij momenteel een prachtige tijd. Wellicht slaat Eros deze dagen in het paralympischs dorp in Athene opnieuw toe.